🇪🇸Cuento corto para niños

¡Elaia y Lois al Rescate del Corazón de Plata Lunar!

Elaia y Lois, dos hermanos de Lúa Alta, reciben un mensaje de la luna y construyen un cohete para viajar hasta ella. Descubren que la luna está perdiendo su brillo porque alguien está robando sus sueños y deben aventurarse en el Laberinto de las Lembranzas para salvar el corazón de plata lunar.

A partir de: Na aldea de Lúa Alta, onde as noites eran tan claras que se podía ler contos á luz das estrelas, vivían dous irmáns: Elaia e Lois. Cada noite subían ao tellado da súa casa de madeira para falar coa súa amiga máis brillante: a lúa. —Ti cres que ela nos ve, Lois? —preguntou Elaia, coa mirada perdida no ceo. —Seguro que si —respondeu el—. Por iso brilla tanto cando rimos. Pero aquela noite algo cambiou. A lúa parpadeou tres veces, coma se quixese dicir algo. E entón, unha estrela fugaz cruzou o ceo deixando un risco dourado que caeu no bosque. —¿Viches iso? —berrou Lois. —Foi unha mensaxe! —dixo Elaia—. A lúa está a chamarnos! Sen pensalo dúas veces, baixaron do tellado e correron cara ao bosque. Alí, entre as raíces dunha árbore vella, atoparon unha pedra brillante cun símbolo gravado: un corazón de prata. Ao tocalo, unha voz suave e antiga falou dende o aire: —Só os valentes que soñan poden chegar ata min. Construíde a nave. Seguíde a luz. A aventura comeza. Elaia e Lois sabían o que tiñan que facer. Durante días traballaron no seu cuarto de xogos, que se converteu nun taller secreto. Construíron un cohete con caixas de cartón, latas máxicas, botóns de cores e un radar de purpurina que detectaba “ondas de maxia lunar”. O día do lanzamento puxéronse os seus traxes espaciais feitos de mantas encantadas e cascos de cestos reforzados con fíos de luz. —Sistema de encendido, listo! —dixo Elaia. —Propulsores activados! —gritou Lois. —Dez… nove… oito… ¡Despegue! O cohete tremeu e, de súpeto, xa non estaban no cuarto. Voaban entre cometas de xeo, cruzaban aneis de planetas de caramelo e saudaban estrelas que lles facían sinais. A lúa achegábase, pero non era como a coñecían. Tiña montañas flotantes, ríos de luz e cidades feitas de cristal que soaban como música ao vento. Ao aterrar, foron rodeados por pequenos seres brillantes: os lúarins, gardiáns da lúa. —Benvidos, viaxeiros da Terra —dixeron—. A vosa chegada era esperada. Un deles, Lilo, tiña un sombreiro feito de estrelas e unha voz que soaba como campaíñas. —A lúa está a perder o seu brillo —explicou—. Alguén está roubando os soños que ela gardaba e, sen eles, a súa luz esvaece. —Precisamos a vosa axuda para recuperar o corazón de prata —engadiu—. Está agochado no Labirinto das Lembranzas. Sen dubidar, Elaia e Lois aceptaron a misión. Guiados polos lúarins, cruzaron pontes de néboa que desaparecían tras os seus pasos, evitaron trampas de esquecemento que facían esquecer quen eran, e resolveron enigmas que só podían ser desvelados con emocións verdadeiras. No centro do labirinto atoparon unha cúpula escura. Dentro, unha sombra tentaba apagar o corazón da lúa, que latexaba débilmente. —Non podedes deternos! Os soños son fráxiles! —berrou a sombra. —Pero tamén son poderosos! —responderon Elaia e Lois, colléndose da man. Entón lembraron todos os contos que lle contaran á lúa: os seus medos, as súas risas, os seus desexos. E con cada lembranza, o corazón de prata brillaba máis forte, ata que a sombra se esfarelou nun estoupido de luz. A lúa recuperou o seu brillo. Os lúarins celebraron cunha danza de estrelas que iluminou todo o ceo. Lilo achegouse cun pequeno cristal dourado. —Este brillará cada vez que alguén mire cara á lúa cun soño no corazón —dixo. De volta no tellado, a lúa parecía máis próxima ca nunca. Xa non era só unha amiga silenciosa, senón unha aliada, unha compañeira de aventuras. E desde aquela noite, Elaia e Lois souberon que, mentres houbese soños no mundo, a lúa nunca deixaría de brillar… nin de agardar por novos heroes dispostos a viaxar ata o seu corazón de prata.