Martín e o Xardín Secreto dos Sons

Martín era un rapaz especial. Non era coma os outros nenos. A el gustábanlle as cousas ordenadas, os patróns claros e os sons suaves. Os ruídos fortes e os cambios inesperados facíano sentir coma se unha tormenta de raios e tronos estivese dentro da súa cabeza. Por iso, ir á escola era moi difícil para Martín. A moita xente, as luces brillantes e o barullo dos outros nenos convertían cada día nunha aventura. Pero para Martín, era coma navegar nun mar axitado sen un mapa. Así que, Martín non ía á escola.

Pasaba os seus días na casa, coa súa avoa Elvira. A avoa Elvira tiña un sorriso cálido coma o sol da mañá e unha paciencia infinita. Ela entendía a Martín coma ninguén. Sabía que Martín non era “raro”, senón que simplemente sentía o mundo dun xeito diferente.

Unha mañá, a avoa Elvira díxolle a Martín: "Martín, hoxe imos descubrir un segredo."

Martín mirouna cos seus grandes ollos castaños, cheos de curiosidade. "Que segredo, avoa?" preguntou.

"O segredo do xardín," respondeu ela cun guiño. "Pero non é un xardín calquera. É o Xardín Secreto dos Sons."

A avoa Elvira levou a Martín ao xardín traseiro da casa. Non era un xardín espectacular, con flores exóticas e fontes danzantes. Era un xardín sinxelo, con plantas aromáticas, árbores froiteiras e moitos recunchos tranquilos. Pero pronto Martín descubriría que era un lugar máxico.

"Escoita, Martín," dixo a avoa Elvira, colléndolle a man. "Pecha os ollos e escoita."

Martín pechou os ollos. Ao principio, só sentiu o zunido suave do vento entre as follas. Despois, empezou a escoitar outros sons: o canto dos paxaros, o bruar das abellas, o crepitar das follas secas baixo os seus pés. Eran sons suaves e harmónicos, coma unha sinfonía da natureza.

A avoa Elvira explicoulle a Martín que cada planta, cada insecto e cada pedra do xardín tiña o seu propio son. E que, se se prestaba atención, podía escoitar a melodía do mundo.

"Este xardín é coma ti, Martín," dixo a avoa Elvira. "É tranquilo, ordenado e cheo de beleza. Só hai que saber escoitalo."

Martín comezou a pasar moito tempo no Xardín Secreto dos Sons. Plantaba flores, regaba as plantas e observaba os insectos. Descubriu que cada tarefa tiña o seu propio ritmo e a súa propia melodía. Aprendeu a relaxarse e a gozar da paz e da tranquilidade do xardín.

Un día, mentres Martín estaba no xardín, achegouse unha nena. Chamábase Lucía e vivía na casa de ao lado. Lucía era unha nena moi curiosa e sempre quería saber todo. Ao principio, Martín sentiuse un pouco nervioso. Non estaba afeito a estar con outros nenos. Pero Lucía tiña un sorriso amigable e unha voz suave.

"Que fas aquí?" preguntou Lucía.

"Estou escoitando os sons do xardín," respondeu Martín.

Lucía engurrou o nariz. "Os sons do xardín? Que sons? Só escoito silencio."

Martín invitou a Lucía a pechar os ollos e a escoitar con atención. Ao principio, Lucía non escoitou nada. Pero despois, pouco a pouco, empezou a distinguir os mesmos sons que Martín: o canto dos paxaros, o bruar das abellas, o crepitar das follas secas.

"Oh," dixo Lucía sorprendida. "Si que hai sons! Nunca me dera conta."

Martín e Lucía pasaron toda a tarde escoitando os sons do xardín. Martín ensinoulle a Lucía a distinguir os diferentes sons e a gozar da paz e da tranquilidade do lugar. Lucía, pola súa banda, ensinoulle a Martín a xogar e a rir.

Pouco a pouco, Martín comezou a sentirse máis cómodo con Lucía. Descubriu que non todos os nenos eran coma os que vía na escola. Lucía entendíao e respectábao. E a Martín gustáballe a súa compañía.

Un día, Lucía preguntoulle a Martín por que non ía á escola. Martín explicoulle que os ruídos fortes e os cambios inesperados facíano sentir moi mal. Lucía escoitou con atención e despois díxolle: "Quizais poderías probar a ir á escola só un pouco, para ver se che gusta. Se non che gusta, sempre podes volver ao xardín."

Martín pensouno moito. Ao final, decidiu probar. Falou coa súa avoa Elvira e coa súa mestra, a señorita Sofía. A señorita Sofía era unha persoa moi amable e comprensiva. Xuntos, elaboraron un plan para que Martín se sentise máis cómodo na escola.

O primeiro día, Martín só foi á escola durante unha hora. A señorita Sofía deixouno sentar nunha mesa tranquila, lonxe do barullo dos outros nenos. Tamén lle permitiu levar os seus cascos antirruído, para protexerse dos sons fortes.

Ao principio, Martín sentiuse un pouco nervioso. Pero despois, pouco a pouco, empezou a relaxarse. Descubriu que a escola non era tan mala coma pensaba. A señorita Sofía era moi amable e os outros nenos non o molestaban.

Cada día, Martín ía á escola un pouco máis de tempo. Aprendeu moitas cousas novas e fixo novos amigos. E, aínda que seguía necesitando o seu tempo no Xardín Secreto dos Sons, para relaxarse e recargar enerxías, descubriu que tamén podía gozar da escola.

Martín aprendeu que ser diferente non era malo. Que cada persoa ten o seu propio ritmo e a súa propia melodía. E que, se se presta atención, o mundo está cheo de sons marabillosos. E Lucía, a súa amiga, ensinoulle que incluso un xardín de sons pode ser aínda máis fermoso se se comparte con alguén especial.