De Lange Wapper van Antwerpen

Er was eens, in het hart van de prachtige stad Antwerpen, een heel bijzondere inwoner. Hij woonde niet in een huis met een voordeur en een brievenbus, maar hij dwaalde door de smalle steegjes, langs de glinsterende Schelde en over de daken van de oude gildehuizen. Zijn naam was Lange Wapper.

Lange Wapper was geen gewone reus. Overdag, wanneer de zon hoog aan de hemel stond en de marktkooplui hun appels en peren aanprezen, was hij zo klein als een muis of soms zelfs onzichtbaar. Hij hield ervan om zich te verstoppen in de schaduw van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal of om te dutten op een zonnig bankje bij Het Steen, het oude kasteel aan de rivier. Maar zodra de zon begon te zakken en de lucht kleurde als een rijpe perzik, gebeurde er iets wonderlijks. Hoe donkerder het werd, hoe langer Lange Wapper groeide. Zijn benen werden zo lang als lantaarnpalen, en zijn armen konden moeiteloos bij de hoogste schoorstenen.

Op een avond liep de kleine Bram door de stad. Bram was pas zeven jaar oud en hij was een beetje verdrietig. Hij was namelijk zijn lievelingsknuffel kwijtgeraakt: een klein, blauw stoffen konijntje genaamd Pluis. Hij had overal gezocht – bij de bakker, onder de bankjes op de Groenplaats en zelfs bij de standbeelden op de Meir – maar Pluis was nergens te vinden. De lantaarns sprongen een voor een aan en de schaduwen op de kasseien werden langer en langer.

Bram zat op de trappen van Het Steen en veegde een traan uit zijn oog. 'Niet huilen, kleine vriend,' klonk er plotseling een stem die klonk als het ritselen van bladeren in de wind. Bram keek omhoog, en nog verder omhoog, en nóg verder omhoog. Daar stond een figuur met een vriendelijk gezicht, een lange puntmuts en benen die zo dun waren als rietstengels maar wel tien meter hoog reikten. Het was Lange Wapper.

'Bent u de reus uit de verhalen?' vroeg Bram met grote ogen. Wapper knikte en maakte een diepe buiging, waarbij zijn hoofd bijna de grond raakte. 'Dat ben ik. En jij ziet eruit alsof je de hulp van een reus kunt gebruiken. Wat is er aan de hand?' Bram legde uit dat Pluis weg was. De reus glimlachte. 'Met mijn lange benen kan ik over de hele stad kijken. Kom maar op mijn schouder zitten, dan zoeken we samen.'

Met een soepele beweging tilde Lange Wapper Bram op. Het voelde als een ritje in een hele snelle lift. Opeens keek Bram over de daken van de stad. Hij zag de lichtjes van de schepen op de Schelde en de gouden haan op de kerktoren. Wapper begon te lopen. Met elke stap legde hij meters af. 'Kijk daar eens,' zei Wapper terwijl hij nog een stukje groeide omdat de maan nu aan de hemel stond. 'Is dat niet iets blauws op het dak van het stadhuis?'

Bram tuurde in de verte. En ja hoor, daar tussen de standbeelden op de Grote Markt, lag een klein blauw vlekje. De wind had Pluis blijkbaar helemaal naar boven geblazen! Wapper strekte zijn lange arm uit, voorzichtiger dan een vlinder die op een bloem landt, en pakte de knuffel op. Hij gaf Pluis aan Bram, die hem stevig tegen zich aan drukte. 'Dank u wel, Lange Wapper!' riep Bram blij uit.

'Graag gedaan,' fluisterde de reus. 'Maar pas op, het is nu echt donker, en ik word nu wel héél erg groot. Ik moet oppassen dat ik mijn hoofd niet stoot tegen de sterren!' De reus was inmiddels zo hoog dat zijn hoofd in de wolken verdween. Hij zette Bram voorzichtig weer neer op de veilige grond voor zijn eigen voordeur.

Bram zwaaide naar de enorme schaduw die over de stad viel. Hij wist nu dat de Lange Wapper helemaal niet eng was, zoals sommige mensen zeiden. Hij was de vriendelijke wachter van Antwerpen, die over de kinderen waakte en soms zelfs een verloren knuffel terugbracht. Bram ging naar binnen, kroop onder zijn warme wolken en droomde van lange benen die tot aan de maan reikten. En buiten, in de stille nacht van de koekenstad, stapte Lange Wapper voorzichtig over de huizen heen, genietend van de rust en de fonkelende lichtjes van de stad waar hij zo van hield.