Sinterklaas Komt met de Boot

De zon kroop langzaam boven de horizon en kleurde de lucht zachtroze en goud. In het kleine havenstadje was het al een drukte van jewelste. Bram en zijn zusje Saar stonden vooraan bij de houten kade, hun neuzen rood van de frisse ochtendwind. Saar wiebelde onrustig van haar ene voet op haar andere. Ze droeg haar favoriete pietenmuts met een glanzende blauwe veer en hield haar lege jute zakje stevig vast. “Zou hij er al bijna zijn, Bram?” fluisterde ze, terwijl haar adem kleine wolkjes vormde in de koude lucht.

Overal om hen heen stonden kinderen te zingen. ‘Zie ginds komt de stoomboot’ klonk uit honderden kelen, begeleid door de vrolijke klanken van een dweilorkest dat verderop op de kade stond te spelen. De burgemeester stond klaar met zijn glimmende ketting om zijn nek, en hij keek elke minuut op zijn grote gouden horloge. De spanning was om te snijden. De haven was versierd met kilometers aan vlaggetjes in alle kleuren van de regenboog, die vrolijk wapperden in de wind.

Opeens klonk er een diep, laag geluid dat over het water rolde. “TOEEEEEET!” Het was de misthoorn van een schip. De kinderen stopten even met zingen en staarden naar de verre horizon waar de zee en de lucht elkaar raakten. En daar, tussen de grijze golven, verscheen een klein stipje. Het stipje werd groter en groter, totdat iedereen het kon zien: de Pakjesboot 12! De boot was prachtig versierd met gouden krullen en rode banieren. Dikke, zwarte rook kringelde uit de grote schoorsteen en aan de reling stonden tientallen Pieten te zwaaien en te dansen.

“Kijk!” riep Bram, terwijl hij op zijn tenen ging staan. “Ik zie de Hoofdpiet! En daar, helemaal bovenop het dek... dat is hem!” Saar gilde van plezier. Hoog op de boot stond een statige figuur met een lange, witte baard en een schitterende rode mijter die glom in de ochtendzon. Sinterklaas hief zijn hand en zwaaide rustig naar alle kinderen op de kade. Naast hem stond zijn trouwe witte paard, Ozosnel, die ongeduldig met zijn hoeven op het houten dek trappelde, alsof hij ook niet kon wachten om weer vaste grond onder zijn voeten te voelen.

Terwijl de boot langzaam de haven binnenglipte, begonnen de Pieten met hun kunstjes. Sommige Pieten klommen behendig in de touwen van de masten, terwijl anderen op het dek radslagen maakten. Een groepje Pieten begon met grote scheppen in enorme zakken te graaien. Met een krachtige zwaai gooiden ze handenvol pepernoten en schuimpjes de lucht in. Het regende snoepgoed! De kinderen op de kade bukten zich lachend om de lekkernijen op te vangen. Saar ving een grote handvol pepernoten op in haar muts en deelde ze direct uit aan een kleiner jongetje dat naast haar stond.

De boot legde met een zachte bons aan tegen de kade. De matrozen gooiden dikke touwen naar de kant, waar sterke mannen ze vastmaakten aan de meerpalen. De loopplank werd uitgerold en een rode loper werd neergelegd. De muziek van het orkest zwol aan tot een vrolijke mars. Eerst kwamen de Muziekpieten naar buiten met hun trompetten en trommels, gevolgd door de Strooipieten die hun zakken nog eens extra lieten rammelen.

En toen werd het even heel stil. Met langzame, waardige stappen liep Sinterklaas de loopplank af. Zijn rode mantel sleepte zachtjes over de grond en zijn gouden staf tikte ritmisch op de kade. Hij glimlachte breed naar alle kinderen. Toen hij bij Bram en Saar kwam, bleef hij even staan. “Zo, zo,” zei de Sint met zijn diepe, warme stem. “Wat zien jullie er prachtig uit. Hebben jullie lang moeten wachten?” Saar knikte verlegen, maar Bram durfde antwoord te geven. “Heel lang, Sinterklaas, maar het was het waard!”

Sinterklaas legde een hand op de schouder van Bram en gaf Saar een klein, ingepakt cadeautje uit de plooien van zijn mantel. “Dit is voor jullie geduld,” zei hij met een knipoog. Daarna liep hij verder om de burgemeester de hand te schudden en alle andere kinderen te begroeten. Het paard Ozosnel werd voorzichtig van de boot geleid en Sinterklaas steeg op. De stoet zette zich in beweging, een kleurrijke parade van paarden, Pieten en muziek door de straten van het stadje.

De lucht rook naar speculaas en warme chocolademelk. Terwijl de zon nu hoog aan de hemel stond, wist iedereen in het land: het mooiste feest van het jaar is eindelijk begonnen. Bram en Saar liepen hand in hand achter de stoet aan, hun harten vol verwachting en hun zakken vol pepernoten. De stoomboot lag rustig in de haven te rusten, klaar voor de vele pakjesavonden die nog zouden komen.