Hans en Grietje

Er waren eens een broertje en een zusje, Hans en Grietje. Ze woonden met hun vader, een arme houthakker, aan de rand van een groot en mysterieus bos. Het leven was zwaar en op een dag was er bijna geen eten meer in huis. De kinderen maakten zich zorgen, maar Hans had een plan. Terwijl ze de volgende ochtend met hun vader diep het bos in liepen om hout te sprokkelen, liet Hans telkens een klein broodkruimeltje op het pad vallen. Hij dacht dat ze zo de weg naar huis wel zouden terugvinden.

Maar helaas, toen de zon begon te zakken en de kinderen wilden terugkeren, waren alle kruimels verdwenen. De hongerige vogeltjes van het bos hadden alles opgegeten! Hans en Grietje waren helemaal alleen in het donkere woud. De bomen leken wel reuzen met lange, zwarte armen en de uilen riepen onheilspellend vanuit de takken. Ze hielden elkaars hand stevig vast en liepen dapper verder.

Net toen ze dachten dat ze nooit meer uit het bos zouden komen, zagen ze een prachtig wit vogeltje. Het vloog voor hen uit naar een open plek in het bos. Daar stond het meest wonderbaarlijke huisje dat ze ooit hadden gezien. De muren waren gemaakt van geurige koek, het dak van glanzende pannenkoeken en de ramen van helder, doorzichtig suikergoed. Hongerig begonnen de kinderen van de vensterbank te snoepen. Opeens ging de deur krakend open en een oude vrouw met een puntige neus kwam naar buiten. "Knibbel, knabbel, knuistje, wie knabbelt er aan mijn huisje?" vroeg ze met een krakerige stem.

De vrouw leek vriendelijk, maar ze was eigenlijk een gemene heks die dol was op het vangen van kinderen. De volgende ochtend sloot ze Hans op in een ijzeren kooitje. Ze wilde hem vetmesten om hem op te eten. Grietje moest ondertussen het hele huis poetsen en zware emmers water tillen. Elke dag vroeg de heks: "Hans, steek je vinger eens uit, ben je al dik genoeg?" Maar de slimme Hans stak telkens een oud botje door de tralies. De heks, die heel slecht kon zien, dacht dat hij nog steeds broodmager was en werd ongeduldig.

Na vier weken kon de heks niet langer wachten. "Grietje, steek de oven aan!" beval ze. De heks wilde Grietje in de oven duwen, maar Grietje was haar te slim af. "Ik weet niet hoe ik erin moet kruipen," zei ze onschuldig. De heks werd boos. "Dom kind! Kijk maar, de opening is groot genoeg. Zelfs ik pas erin!" Terwijl de heks vooroverboog om het voor te doen, gaf Grietje haar een flinke duw. De heks vloog de oven in en Grietje deed snel de zware ijzeren deur dicht.

Grietje bevrijdde Hans direct uit zijn kooi. Ze vulden hun zakken met de goudstukken en fonkelende edelstenen die de heks in haar huisje had verstopt. Na een lange tocht vonden ze de weg terug naar de bosrand. Hun vader was dolgelukkig hen weer te zien. Dankzij de schatten van de heks hoefden ze nooit meer honger te lijden en ze leefden nog lang en gelukkig.