De Schatten van de Waddenzee

Op een zonnige ochtend, toen het water zich terugtrok zoals het eb werd genoemd, pakte kleine Emma haar emmertje en liep hand in hand met opa naar de Waddenzee. Het zand glinsterde in het zonlicht en strekte zich uit als een grote gouden deken tot waar ze keken.

'Kijk eens, opa!' riep Emma uit. 'De zee is weg!'

Opa lachte warm. 'De zee gaat alleen naar bed, Emma. En op de bodem laat hij zijn mooiste schatten achter.'

Ze begonnen te wandelen over de natte zeebodem. Het zand was zacht onder Emma's voeten en hier en daar zagen ze kuiltjes vol water. Plotseling zag Emma iets glimmen.

'Een schelp!' juichte ze. Het was een rooskleurig schelpje, zo groot als haar duim, met patronen die eraan getekend leken. Emma legde het voorzichtig in haar emmertje. Opa vertelde dat iedere schelp ooit het huis van een klein diertje was geweest.

Terwij ze verder liepen, hoorden ze ineens een zacht gekraak. Emma keek omlaag en zag twee kleine ogen naar haar kijken! Het was een krab, geen groter dan een golfbal, met een felrood schild. De kleine krabje hield zijn scharen dreigend omhoog, hoewel hij eigenlijk best schattig zag.

'Hallo, meneer Krab,' fluisterde Emma. 'Ik doe je geen pijn, hoor.' Ze liet hem met rust en de krab scuttelde snel weg tussen de steentjes.

Opa pakte Emma's hand en wees naar een plas water. 'Daar, zie je dat?'

In het ondiep water lag een zeester! Hij was paarsrood met puntjes erop en strekte zijn vijf armen uit alsof hij naar Emma zwaaide. Emma durfde voorzichtig te buigen en keek in het spiegelende water. De zeester leek haar recht aan te kijken.

'Ze zijn vriendelijk,' verzekerde opa haar. 'Zeesters hebben geen ogen zoals wij, maar ze voelen je aanwezigheid.'

Emma slenterde verder en vond nog meer wonderbare dingen: glimmende schelpen in alle kleuren, kleine steentjes die zacht waren van het water, en nog een krab die zich snel in het zand begroef. Ze zag ook sporen van grotere dieren die 's nachts uit het water waren gekomen.

'De Waddenzee is een geheim koninkrijk,' zei opa. 'Twee keer per dag vergaat het water en laat al deze kleine vriendjes achter. Zij wachten tot het water terugkomt.'

Toen de zon hoger klom, vulde het water weer langzaam terug. Emma zag hoe alles geleidelijk onder water verdween, zoals een tovertruc. De krabjes en zeesters gingen terug naar hun onderwater-thuis.

Op weg naar huis hield Emma haar emmertje vol schelpen stevig vast. Ze voelde zich als een echte schattenjager.

'Opa, mogen we volgende week weer gaan wadlopen?' vroeg ze.

Opa glimlachte. 'Elke eb brengt nieuwe schatten mee, Emma. De Waddenzee wacht altijd op ons.'